Skip to content

Wpływ nakazu mutacji na nowotwory mieloproliferacyjne AD 4

2 miesiące ago

69 words

Następnie przebadaliśmy bardziej niedojrzałych komórek progenitorowych od 13 pacjentów i 3 osób zdrowych (ryc. 2C i ryc. S3B, S3C i S3D w dodatkowym dodatku 1). U pierwszorazowych pacjentów z TET2 wystąpiła przewaga wspólnych szpikowych progenitorów nad innymi progenitorami w obrębie przedziału CD34 + CD38 + (P = 0,001 w teście t). Przeciwnie, prekursory megakariocytów i erytrocytów były bardziej rozpowszechnione u pacjentów z JAK2 (P <0,001 w teście t). Aby wykluczyć możliwość, że dodatkowe mutacje przyczyniły się do zaobserwowanych różnic pomiędzy pierwszymi pacjentami stosującymi JAK2 i TET2, przeprowadziliśmy egzome13 lub ukierunkowane 14 sekwencjonowanie u 23 z 24 pacjentów. Tylko 4 pacjentów zachowało mutacje, o których wiadomo, że są nawracające w raku szpikowym (Tabela S3 w Dodatku Dodatek 1) .15 Dane te pokazują, że wpływ kolejności mutacji nie został zakłócony przez inne znane mutacje onkogenne, ale nie wykluczają one możliwości wystąpienia dodatkowych rzadkich przypadków. kierowcy mogą również wpływać na fenotypy kliniczne i patologiczne. Łącznie dane te wskazują, że wiek, w którym pacjenci występują z nowotworami mieloproliferacyjnymi, nabycie homozygotyczności JAK2 V617F i równowaga niedojrzałych komórek progenitorowych są pod wpływem porządku mutacji.
Wpływ kolejności mutacji na proliferację krwiotwórczych komórek macierzystych i komórek progenitorowych
Aby rozszerzyć nasze odkrycia do hematopoetycznego przedziału komórek macierzystych i progenitorowych, zbadaliśmy właściwości poszczególnych hematopoetycznych komórek macierzystych i progenitorowych od pacjentów z klonami zarówno pojedynczych mutantów, jak i podwójnie zmutowanych. Wyizolowaliśmy i indywidualnie hodowano komórki lin-CD34 + CD38-CD90 + CD45RA16 przez 10 dni w warunkach, które wcześniej pokazano, aby wspierać wzrost multipotentnych progenitorów12 (Fig. S4A w Suplemencie Dodatkowym 1). Następnie zmierzyliśmy proliferację, zawartość progenitorową i genotyp poszczególnych klonów.
Ryc. 3. Ryc. 3. Wpływ kolejności mutacji na proliferację komórek macierzystych i komórek progenitorowych oraz ekspresję genów progenitorowych. W panelu A wykres słupkowy pokazuje średnią liczbę komórek (wielkość klonów), które były obecne w ciągu 10 dni w hodowlach hematopoetycznych komórek macierzystych i progenitorowych (HSPC) różnych genotypów. Słupki reprezentują klony niezmutujące, pojedynczo zmutowane i podwójnie zmutowane (zarówno TET2, jak i JAK2). U trzech pierwszych pacjentów z TET2 wielkość pojedynczych mutantów TET2 nie różniła się istotnie od wielkości niezmutowanych klonów (P = 0,24 w teście t) lub podwójnie zmutowanych klonów (P = 0,07 w teście t) . Dla kontrastu, u czterech pierwszych pacjentów z JAK2, pojedynczo zmutowane klony JAK2 były znacznie większe niż klony niezmutowane (P = 0,05 w teście t) i klony podwójnie zmutowane (P = 0,04 w teście t). T bary oznaczają błędy standardowe, pojedyncze gwiazdki P <0,05 i podwójne gwiazdki P <0,01. W panelu B przedstawiono liczbę drugorzędowych komórek tworzących kolonie utworzonych na HSPC dla dwóch pacjentów, którzy mieli mutację TET2, a następnie mutację V617F JAK2 i czterech pacjentów, którzy mieli mutację JAK2, a następnie mutację TET2. HSPC, które nabywają JAK2 V617F na tle mutanta TET2, w porównaniu z pojedynczo zmutowanymi HSPC TET2, wytwarzają mniej komórek tworzących kolonie (średnia, 3 komórki tworzące kolonie w porównaniu do 12 komórek tworzących kolonie; P = 0,002 w teście test), podczas gdy te, które nabywają mutacje TET2 na pojedynczym zmutowanym tle JAK2, w porównaniu z pojedynczo zmutowanymi HSPC JAK2, wytwarzają więcej komórek tworzących kolonie (średnio, 27 komórek tworzących kolonie w porównaniu z 16 komórkami tworzącymi kolonie; 0,01 na t-teście). W panelu C każdy wykres słupkowy pokazuje procent całkowitych HSPC każdego genotypu mierzony u pięciu pacjentów z pierwszą TET2 i sześciu pacjentów z pierwszą JAK2. Odsetek HSPC, które zachowywały samą pierwszą mutację, był wyższy u pacjentów z TET2 pierwszymi niż u pacjentów w pierwszej kolejności JAK2. W panelu D, każdy wykres słupkowy pokazuje procent kolonii BFU-E każdego genotypu u pięciu pacjentów z pierwszą TET2 i sześciu pacjentów z JAK2. W przeciwieństwie do zmutowanych HSPC (panel C), przedział BFU-E z pierwszym TET2 jest przekrzywiony w kierunku klonu podwójnie zmutowanego. Pierwszy przedział BFU-E według JAK2 jest podobny do przedziału HSPC. W panelu E każdy diagram Venna pokazuje nakładanie się genów, które są zwykle regulowane w górę (lewy schemat, 54 wspólne geny) lub regulowane w dół (prawy diagram, 61 wspólnych genów) po nabyciu JAK2 V617F na różnych podłożach. W panelu F diagram Venna pokazuje liczbę genów, które są regulowane w górę po nabyciu JAK2 V617F na niezmotoryzowanym tle nałożonym na te, które są regulowane w dół po nabyciu JAK2 V617F na tle mutanta TET2. 10 genów, które nastąpiły po tym wzorze, są wymienione w ramce.
U pacjentów w pierwszej kolejności JAK2, pojedynczo zmutowane klony JAK2 były znacząco większe niż klony niezmutowane (P = 0,047 w teście t) i klony podwójnie zmutowane (Figura 3A) (P = 0,04 w teście t)
[przypisy: aha kwasy, punkty refleksyjne na stopach, nfz bydgoszcz sanatorium ]

Powiązane tematy z artykułem: aha kwasy nfz bydgoszcz sanatorium punkty refleksyjne na stopach