Skip to content

Denosumab u mężczyzn przyjmujących terapię deprywacji androgenów w leczeniu raka prostaty ad 7

1 miesiąc ago

611 words

Częstość występowania hipokalcemii drugiego stopnia w skali ogólnej (zmiany w wartościach laboratoryjnych stężenia wapnia w surowicy skorygowanej względem albumin) była mniejsza niż 1% w każdej z dwóch grup. Na żaden z badanych leków nie miały wpływu poziomy PSA w czasie (dane nieukazane). Nie było żadnych opóźnień w gojeniu złamań bezkręgowych w żadnej z grup. Nie wykryto przeciwciał neutralizujących antidenosumab. Nie zgłoszono przypadków martwicy kości szczęki.
Dyskusja
W badaniu z udziałem mężczyzn otrzymujących terapię deprywacji androgenów w raku gruczołu krokowego zaobserwowano znaczny wzrost gęstości mineralnej kości przy użyciu denosumabu we wszystkich mierzonych miejscach szkieletu, w tym w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, biodrze i promieniu. Denosumab wiązał się ze znacznym zmniejszeniem, w porównaniu z placebo, skumulowanej częstości występowania nowych złamań kręgów po 12, 24 i 36 miesiącach.
W kilku randomizowanych, kontrolowanych badaniach oceniano wpływ innych leków na gęstość mineralną kości i obrót kostny u mężczyzn z rakiem prostaty. Bisfosfoniany (np. Pamidronian, kwas zoledronowy i alendronian) i selektywne modulatory receptora estrogenu (np. Raloksyfen i toremifen) wiązały się ze wzrostem gęstości mineralnej kości w biodrze i kręgosłupie oraz z obniżeniem obrotu kostnego u mężczyzn otrzymujących niedobór androgenu terapia raka prostaty.10,14-8,26 W niniejszym badaniu korzystny wpływ na grupę denosumabu był silny, ponieważ wykryto je już po miesiącu od rozpoczęcia leczenia i utrzymywały się przez 3 lata. Denosumab wiązał się ze znacznym wzrostem gęstości mineralnej kości w dalszej trzeciej części promienia, miejscu o przeważającej korowo kości 27, dla którego nie wykazano pozytywnego działania ani bisfosfonianów, ani selektywnych modulatorów receptora estrogenu. W randomizowanym, kontrolowanym badaniu z udziałem mężczyzn stosujących terapię deprywacji androgenów w przypadku raka prostaty, pomimo mineralizacji alendronianu, zmniejszyła się gęstość mineralna kości.
Istnieją ograniczone dane dotyczące zapobiegania złamaniom u mężczyzn z osteoporozą, a dokładniej u mężczyzn otrzymujących terapię deprywacji androgenów. Kilka niewielkich badań sugerowało, że zarówno doustne bisfosfoniany, jak i teryparatyd mogą zmniejszać ryzyko złamań u mężczyzn z osteoporozą, niezwiązane z leczeniem deprywacją androgenów. 28-31 We wstępnym raporcie z dwuletniego, kontrolowanego placebo badania z udziałem mężczyzn otrzymujących androgeny -naprawianie w raku prostaty, stosowanie toremifenu zmniejszyło ryzyko nowych złamań kręgów o około 50% .32
W naszym badaniu wykorzystaliśmy projekt kontroli placebo z kilku powodów. Po pierwsze, istnieją ograniczone dane dotyczące zapobiegania złamaniom u mężczyzn w dowolnym kontekście, w tym u mężczyzn otrzymujących terapię deprywacji androgenów w przypadku raka prostaty. Po drugie, żadna zatwierdzona terapia nie jest wskazana w celu zmniejszenia ryzyka złamań u mężczyzn otrzymujących terapię deprywacji androgenów w przypadku raka prostaty. Po trzecie, u takich mężczyzn nie opisano prospektywnie naturalnego przebiegu utraty i złamań kości. Po czwarte, nie ma wytycznych opartych na dowodach ani ustalonych standardów opieki nad zapobieganiem złamaniom u mężczyzn otrzymujących terapię deprywacji androgenów w przypadku raka prostaty Wreszcie, badanie oceniające ryzyko złamania związanego z denosumabem w porównaniu z aktywnym lekiem byłoby niepraktyczne ze względu na wymaganą dużą próbkę.33-36
Podsumowując, podawanie denosumabu dwa razy w roku było związane ze wzrostem gęstości mineralnej kości we wszystkich miejscach szkieletu i zmniejszeniem złamań kręgów u mężczyzn otrzymujących terapię deprywacji androgenów w przypadku raka prostaty.
[więcej w: przewlekły zanikowy nieżyt nosa, miód z mleczkiem pszczelim, aparat lingwalny ]

Powiązane tematy z artykułem: aparat lingwalny miód z mleczkiem pszczelim przewlekły zanikowy nieżyt nosa